Bram in Honduras

Foto van de bergen in intubuca, waar ik en nog 5 andere belgen mee gaan helpen zijn met een medische brigade uit de verenigde staten om te helpen met vertalen, aangezien die dokters geen spaans spreken. De dokters behoren tot een organisatie die shoulder to shoulder noemt en in verschillende arme, kleine dorpkes in de bergen hebben ze hospitaaltjes en om de 6 maanden komen er dokters. De mensen van de dorpkes weten dat dan en dan komen ze massaal op bij de dokter te gaan. Soms komen ze van heel ver en stappen ze voor een paar uur.

Wij (ik en lowie) zaten in een redelijk sjiek hospitaal met goede infrastructuur (goede bedden, lekker eten, internet, goeie douches) en de andere (siemen, ann, joren en luna) hadden iets minder geluk (op de grond slapen, emmerke water om te douchen). Ma bij ons was dat omdat er heel het jaar door 2 koppels dokters uit de states wonen. Normaal gezien is het ook gratis maar hier moeten ze 100 lempiras (4 euro) betalen omdat ze er heel het daar door zijn, ma daar zit wel alles in begrepen (controle. medicijnen, eventuele operatie).

Ge komt er wel veel stoten tegen, er was bevoorbeeld iemand die ze afgeslagen hadden in florida en een jaar in coma gelegen heeft,  daar hebben ze een stuk van zijn schedel genomen op de druk vrij te laten, ma ze hebben het nooit teruggezet. Dus hij heeft alleen huid en daaronder zijn hersenen, supergevaarlijk want als hij valt kan hij dood gaan.

Ook meiskes van 19 die zwanger zijn en er was zelfs een koppel waar het meiske dertien was en ze waren al aan het proberen kinderen te krijgen. De gemiddelde leeftijd van meisjes om zwanger te worden voor de eerste keer is 16.

Het was wel een goeie ervaring, om eens het andere honduras te zien, het echte arme honduras, niet het rijkere teguc.

Ik de pupusas aan het eten en siemen die de foto aan het nemen is

Ook nog even melden dat ne pupusa 10 limpira kost, ongeveer 30 eurocents.

Een van de zoveel typische gerechten van honduras, pupusas. Het bestaat uit een tortilla met daarbinnen in kaas of chicharon (varkensvel, smaakt zoals heel gezout spek) en dat bakkenn ze dan, superlekker en vult heel goed. Meestal word het geacompaneerd door ensalada (ajuinen of witte kool, da geel en da rood op de foto dus) en encurtido ( ajuinen, pepers, wortel in eigen sap en pikant). De beste verkopen ze in valle de angeles, een touristisch dorpke in de bergen rondom tegucigalpa, waar de mensen van teguc meestal naartoe gaan de zondag.

Het mafte aan het feit dat er veel huevels in tegucigalpa zijn, is dat er ook veel schone uitzichten zijn. Dees is het bekenste, el cristo picatchu (geen idee of da laaste goed geschreven is).  Het ligt op een berg die uitzicht heeft op gans tegucigalpa en boven op de berg staat er een groot standbeeld van christus, een beke zoals in Brasilie ma dan iets minder spectuculair. Boven op den berg ligt er ook een wijk voor de iets rijkere mensen van teguc en het is er int algemeen ook kouder. Er ligt ook een mooi bos, la tigra genoemd, waar ondergrondse waterreserves liggen waar het meeste water van tegucigalpa vandaag komt. Ik ben er al eens een tourke gaan maken met mijn familie (fotos daarvan volgen later) en ik zou er ook nog graag is willen gaan kamperen met vrienden.

Bon wat ge op de foto kunt zien is maar 1/6 van tegucigalpa, op de foto kan niets alles, maar normaal gezien kunde vandaar van bijna heel tegucigalpa zien. Wat er op deze foto te zien valt is voornamelijk het centrum van tegucigalpa en de wijken errond en stukken van comayaguela. Voor degene die het nog niet wisten tegucigalpa bestaat uit 2 steden, tegucigalpa en comayaguela, die in de jaren heen naar elkaar toegegroeid zijn en nu 1 stad vormen. Tegucigalpa is over het algemeen iets rijker en properder en comayaguela het omgekeerde.

Foto getrokken in een discotheek in Tegucigalpa, genaamd light, de beste dat er is.

Op de foto Ik, Anja (duitsland), Oskar (honduras) en een vriendin van oskar uit duitsland.